Pojawienie się cukrzycy typu 1 przeważnie spada na nas równie niespodziewanie jak grom z jasnego nieba. Nie dziwi zatem, że w pierwszej chwili budzi ona tak wiele negatywnych emocji.

Cukrzyca typu 1, jak każda przewlekła choroba somatyczna dziecka, nie pozostaje bez wpływu na życie rodziny. W literaturze wskazuje się nawet, że stopień rodzinnej współpracy koniecznej do radzenia sobie z wymaganiami prawidłowego leczenia wyróżnia ją na tle innych przewlekłych chorób pediatrycznych.

Specyfika procesu leczenia dziecka chorego na cukrzycę typu 1 nie pozostawia wątpliwości – terapia jest trudna i złożona. Diagnoza choroby, pociągająca za sobą natychmiastowe i niemalże równoczesne wdrażanie wszystkich elementów leczenia, powoduje, że reorganizacji ulega życie całej rodziny.

Jak już pisaliśmy, rozpoznanie cukrzycy u dziecka otwiera nowy, trudny rozdział w życiu jego rodziców. Złożony proces leczenia - wymagający wiedzy, regularności oraz zdyscyplinowania - istotnie wpływa na ich rodzicielstwo. Często oznacza konieczność nowego zdefiniowania ról pełnionych przez nich w systemie rodzinnym.

Okres dorastania (adolescencja) dziecka z cukrzycą typu 1 to prawie zawsze czas, kiedy choroba i specyficzny proces jej leczenia mogą poważnie zaburzać wzajemne relacje między nim a jego rodzicami. Niejednokrotnie stają się źródłem silnego stresu dla całej rodziny.

Motywacja do leczenia

W kontekście cukrzycy typu 1 okres dorastania to czas, kiedy młodzi diabetycy w coraz większym stopniu zaczynają dzielić odpowiedzialność za leczenie, a kształtujące się w tym okresie (ale także ustalone w dzieciństwie) wzorce radzenia sobie z chorobą i dostosowywania się do wymagań i czynności samokontroli utrwalają się i są przenoszone w dorosłe życie.

W ciągu kilku ostatnich miesięcy na łamach "Diabetyka" przyglądaliśmy się wyjątkowości modelu rodziny z dzieckiem z cukrzycą typu 1. Pisaliśmy o wybranych aspektach wzajemnych relacji rodzic - chore dziecko, o rodzicielskim zaangażowaniu w proces radzenia sobie z wymogami choroby. Teraz zobaczmy, co oznacza to w codziennym życiu rodzinnym.

SKĄD SIĘ WZIĘŁO PANI ZAINTERESOWANIE CUKRZYCĄ?

To temat od dawna obecny w moim życiu, ponieważ już od 14 lat mój młodszy brat jest diabetykiem. Po rozpoznaniu u niego cukrzycy zaczęłam zdobywać informacje o tym, co ona oznacza dla chorego i jego rodziny. Doświadczyłam na własnej skórze tego, że kiedy cukrzyca się pojawia, to "wchodzi" w życie rodzinne i powoduje sporo zmian. Moja mama założyła w Kaliszu organizację pomagającą osobom z cukrzycą, zaczęłam poznawać coraz szerszy krąg osób w jakiś sposób z tą dolegliwością związanych oraz jeździć na turnusy rehabilitacyjne - najpierw jako wychowawczyni, potem już zawodowo jako psycholog.