Diagnoza cukrzycy typu 1 w pierwszej chwili budzi wiele negatywnych emocji. Szok, zaprzeczanie, gniew oraz silny lęk związany przede wszystkim z brakiem wiedzy na temat choroby, jej przewlekłym i nieodwracalnym charakterem. Te uczucia to naturalna odpowiedź na sytuację, w której zaburzona zostaje dotychczasowa równowaga psychosomatyczna pacjenta,

Amerykańskie badania pokazują, że w wieku 9 lat cztery spośród pięciu dziewcząt stosują dietę, a 12-latki traktują diety jeszcze bardziej serio i tym samym niebezpiecznie zbliżają się do granicy, gdzie kończy się zdrowe odchudzanie, a rozpoczyna anoreksja. O tym, co wskazuje, że granica ta została przekroczona, jakie czynniki przyczyniają się do powstawania choroby i jak wygląda proces jej leczenia z panią Beatą Szurowską, dr pedagogiki, która zajmuje się zaburzeniami odżywiania (głównie motywowaniem do leczenia oraz wspieraniem rodzin w efektywnym pomaganiu swojemu dziecku w trudnym procesie powrotu do zdrowia), rozmawia Karolina Dębska.

Niekontrolowane napady jedzenia mogą zdarzać się kilka razy w tygodniu. Wówczas w stosunkowo krótkim czasie (2-3h) osoba może zjeść nawet 30-40 tysięcy kalorii, pochłaniając wszystko, co znajdzie w domowych zapasach. Potem z ogromnym poczuciem winy, wstydem i lękiem przed przytyciem stosuje zachowania kompensacyjne, które mają na celu zapobiec przyrostowi wagi. 

Pojawienie się cukrzycy typu 1 przeważnie spada na nas równie niespodziewanie jak grom z jasnego nieba. Nie dziwi zatem, że w pierwszej chwili budzi ona tak wiele negatywnych emocji.

Cukrzyca typu 1, jak każda przewlekła choroba somatyczna dziecka, nie pozostaje bez wpływu na życie rodziny. W literaturze wskazuje się nawet, że stopień rodzinnej współpracy koniecznej do radzenia sobie z wymaganiami prawidłowego leczenia wyróżnia ją na tle innych przewlekłych chorób pediatrycznych.

Specyfika procesu leczenia dziecka chorego na cukrzycę typu 1 nie pozostawia wątpliwości – terapia jest trudna i złożona. Diagnoza choroby, pociągająca za sobą natychmiastowe i niemalże równoczesne wdrażanie wszystkich elementów leczenia, powoduje, że reorganizacji ulega życie całej rodziny.

Jak już pisaliśmy, rozpoznanie cukrzycy u dziecka otwiera nowy, trudny rozdział w życiu jego rodziców. Złożony proces leczenia - wymagający wiedzy, regularności oraz zdyscyplinowania - istotnie wpływa na ich rodzicielstwo. Często oznacza konieczność nowego zdefiniowania ról pełnionych przez nich w systemie rodzinnym.

Okres dorastania (adolescencja) dziecka z cukrzycą typu 1 to prawie zawsze czas, kiedy choroba i specyficzny proces jej leczenia mogą poważnie zaburzać wzajemne relacje między nim a jego rodzicami. Niejednokrotnie stają się źródłem silnego stresu dla całej rodziny.